Kalite yetmezliği



Beşiktaş’taki sakatlık şansızlığı, artık “omuzdan vurulma” ihtimaline kadar uç noktaya çıktı. Aynı zamanda da aslında bir önceki sakatlıkların pek de şanssızlık eseri olmama gerçeği söz konusu. Ve Bilic’in idman metotlarını takip eden uzmanların “Çalışmalar çok modern ama oyuncular gerekli dinlenmeleri yapmazlarsa ters tepebilir” uyarısının ne denli gerçekçi olduğu. Hele de Beşiktaş’ın mevcut kadrosuyla ancak tempo ve “daha fazla isteme” arzusuyla fark yaratacağı yerde…
Fenerbahçe maçında Beşiktaş fark yaratacaksa, bu özellikleriyle yaratacaktı. Çünkü dengede giden maçları lehe çevirmek için normalinden daha fazla “kalite” gerekir, özellikle de hücum hattında. Beşiktaş’ın da bu konudaki eksikliği derbilerde daha çok ortaya çıkıyor. Santrforu driplingi gol vuruşuyla sonlandıracak, birebirde rakibini eksilterek hatta savunma arkasına tilki forvet koşuşu atacak kısacası “taştan ekmek çıkaracak” modelde değil. Kenar forvetlerden delici olanı yeterince iyi bir şutör değil (Gökhan), gol sezgileri ve vuruşu iyi olanı ise delici değil (Olcay). Haliyle Beşiktaş hücumcularının sert rakipler karşısında kontrolü kolaylaşıyor.

Derbide Beşiktaş adına en çok şut atan, en fazla gol girişiminde bulunan oyuncu Ramon Motta’ydı. Attığı gol dışında, ilk yarıdaki diğer tehlikeli pozisyonun da kahramanı… Ancak onun asıl farkı, temposuyla Beşiktaş’ı ileriye taşıyan oyuncuların başını çekmesi. Gerekli olan “daha fazla isteme” arzusunu körükleyen adam. Yan etkileri yok değil, ki eğer kırmızı kartı görmeseydi Beşiktaş lehine çevirdiği momentumla maçı da kazanabilirdi. Gül ve diken… Her şeye rağmen Beşiktaş’a bir şeyler verebileceğini kanıtlamış bir oyuncu. En kötü ihtimalle + kontenjanda bekleyen ve “hiçbir şey veremeyeceği aşikar olan” yabancıların yerine B planı silahı olarak elde tutulabilir. Böylece, gelecek sezonunun ideal 11’ine İsmail yazılsa bile, ona tamamen bel bağlanmamış olunur.

Artık Veli Kavlak’ın koşu mesafesinden daha çok topla yaptıklarıyla da fark yaratan bir adam olması, en az kendi değerini daha çarpıcı şekilde ortaya koyması kadar, Beşiktaş’ın hücum anlamındaki “kalite yetmezliğine” de işaret etmekte. Kaliteli bir takımda Oğuzhan Özyakup gibi oyun zekasına, pas yeteneğine sahip olan oyuncu merkez orta sahada oynar; forvet arkasında değil. Her fırsatta söylediğimiz gibi, Oğuzhan da eğer bir süperstar olmak istiyorsa adresi orası… İdeal bir ofansif orta saha oyuncusu ise gol krallığı yarışında en kötü ilk 10 sırada yer alabilmeli. Ve bir büyük takımın kenar forveti, sadece kale etrafında değil, kaleden uzaktayken de dripling yeteneğiyle “uzağı yakın” edebilmeli. Bir sezonluk Şampiyonlar Ligi geliri bile, böylesi bir kadro kurmak için mümkün. O yüzden Beşiktaş için hala bir şampiyonluk şansı var, iki puanlık “aslında bir avantaj olmayan” avantajla…

Yeni Buffon: Simone Scuffet



İtalyanlar, artık “Onsuz ne yaparız?” dediği Gianliugi Buffon’un doğum tarihine bakmaktan korkmayacak...

Savunmada Arjantin’in efsanevi liberosu Sensini… Hem Euro 1996’da attığı golle, hem de Euro 2000’de Alpay’ı attırışıyla Türkiye’nin başına dert olan dönemin en çelikten stoperlerinden Fernando Couto… Ve İtalyanların ölümsüz kaptanı Fabio Cannavaro… Hücumda Gianfranco Zola, Filippo Inzaghi, Faustino Asprilla, Hristo Stoichkov; sonraki sezonlarda Hernan Crespo, Enrico Chiesa… Kısacası, 90’larda sokakta top oynayan her çocuğun topa vururken “o” olduğu birçok klas forvetlere sahipti Parma. Ancak namı bugünlere kadar gelecek, o günlerde doğan çocukların bile idolü olacak asıl efsane kaledeydi: Gianliugi Buffon. 

Kendisi Udinese’nin genç takımlarındayken, Samir Handanovic’i izleyerek büyüdüğü için ona “Dünyanın en büyük kalecisi!” diyordu belki de. Ama Buffon efsanesinin doğduğu dönemde, 1996 yılında doğan ve bugünlerde yakaladığı tek fırsata sarılarak Udinese’nin birinci kalecisi haline gelen Simone Scuffet, birçok İtalyan’a göre “Yeni Buffon”. Eğer İtalya sınırları içindeyseniz ve yetenekli bir kaleciyseniz, zaten “Yeni Taffarel” olma şansınız yok. Ancak Scuffet bu lakabı sadece İtalyan oluşuyla değil; kaledeki duruşuyla, fiziğiyle, tekniğiyle birçok anlamda Buffon’a benzediği için hak ediyor.

Çok küçük yaşta oynamaya başladığı amatör takımlarda, yaşına rağmen topu kontrol etme tarzı, çevikliği ve elbette ki kusursuz fiziğiyle, Udinese scoutlarının gözünden kaçmadı. Kısa zamanda U17 İtalya Milli Takımı’na çağırılarak, son 16’da Meksika’ya kaybedilen 2013 U17 Dünya Şampiyonası’nda İtalya kalesini korudu. Simone’nin kendi takımında birinci kaleci olma hikayesi, Engin İpekoğlu – Rüştü Reçber başta olmak üzere birçok efsane kalecinin hikayesiyle örtüşüyor. Udinese’nin as kalecisi Brkic ağır sakatlık yaşadıktan sonra genç yaşında basamakları hızlıca tırmanan Scuffet’e şans verme zamanı gelmişti. İlk lig maçında Genoa’dan 3 gol yemesi bir yıkım değil, sadece istisna olacaktı. Scuffet, geriye kalan 10 maçın 5’inde, kalesinde hiç görmedi. İşte ona Buffon yakıştırmaları, böyle başlayacaktı…
“Buffon’un ayak izlerini takip etmem benim için harika bir duygu ve büyük bir rüya” diyor Simone Scuffet. “Onun Juventus’ta ve İtalya’da yarattığı etkiye, kazandıklarına yaklaşmak bile harika olurdu.” Genç kalecinin hayalleri büyük, ama bu yakıştırmalar ayağını yerden kestirmiyor: “Şuan için çok mutluyum. Gelecek sezon neler olacağını görmek için bekliyorum. Geçtiğimiz sezon başlarken Udinese’nin dördüncü kalecisiydim, bir şeylerin değişebileceğine artık eminim ve daha bu bir başlangıç.”

Simone Scuffet’i bu yaşında büyük hedeflerine erkenden ulaştıran başlıca özelliği, soğukkanlılığı. Pozisyon takibi çok güçlü, bu yüzden yakalayabileceği topları asla sektirmiyor. Uzun boyu ve güçlü fiziğine rağmen oldukça çevik. Zaten 11 maçlık performansıyla, genç yaşın vermiş olduğu güçlü refleksleriyle parlayan sıradan bir kaleci olmadığını kanıtladı. Cesare Prandelli de onu büyük oyuncularla birlikte antrenman yapsın diye İtalya Milli Takımı’na da davet etmeye başladı. Belki onu Brezilya kadrosunda da görüp, bir zamanlar Casillas’da olduğu gibi turnuvanın en genç oyuncusu namzedinin karşısında bir kaleci görürüz, kim bilir…

Roma’da bir istikrar çeşmesi: Rodrigo Taddei



Rodrigo Taddei, 2005 yılında Siena’dan Roma’ya transfer olduğunda; resim bugünlerden çok farklıydı. Daha sonra yolu Galatasaray’a düşen ve neredeyse 4 yıl önce futbolu bırakmış olan Shabani Nonda takımın golcülerinden biriydi. Keza bugün Fiorentina’da teknik direktörlük yapan Vincenzo Motella da hala sahada leblebicilik sanatını icra ediyordu. Manchester United’ın 90+larda kupayı kazanmasıyla, Bayern Münih’de en çok gözyaşı döken oyunculardan olan Samuel Koffour stoperdeydi.

Taddei ise forma giydiği ilk sezon Serie A’da 38 maçın 38′inde de ilk 11′de sahaya çıkmıştı. O günlerden hissettirdiği büyük istikrarı, bugünlere kadar dayanmış durumda. 2005 yılında karşısındaki kanatta oynayan Brezilyalı Mancini, o sıralar dünyanın en iyileri arasında gösteriliyordu. Mancini çoktan Brezilya’nın alt liglerine yol aldı, ancak aynı yaştaki Taddei Roma’da 9′uncu sezonunu oynuyor. Dün akşam olduğu gibi, yıl 2014'de dayanmış olsa da hala kritik goller atmaktan da geri kalmıyor.

taddei 2005
İlk zamanlarında kanatlarda rol almış ve “skora katkı veren kenar oyuncusu” modelinin öncülerinden olmuştu. Zeman, onu saldırgan 4-3-3′ün beklerinde oynattı. Rudi Garcia ise Taddei’nin hala saklı kalan enerjisinden ve futbol aklından daha iyi faydalanmak için orta sahada oynatıyor. Bize de “Saygılar abi…” demek düşüyor… “Peki, Francesco Totti ilk oynadığı dönemlerde durum neydi?” diye soracak olursanız… Spartacus, Crixus ve Gannicus önderliğindeki köle isyanı henüz başlamamıştı.

Gözyaşı Çelikten Bir Kalkandır




Daha dünkü hoca değil. Beşiktaş onun ilk ya da son şansı da değil. Hayatını istediği gibi yaşamış, Önder Özen’in tabiriyle iç savaş görmüş, belki de o güne kadar en yakın arkadaşlarıyla bir gün aniden savaşın iki tarafına düşmüş... Acının, baskı altında nefes almanın ne demek olduğunu futbol sahasının çok dışında öğrenmiş bir adam. Ve bu adam, dün akşam ağladı. Derdi son dakikada gol yemek olsaydı, Semih Şentürk’ün 120+larda attığı golle; el emeği göz nuru, belki de o gol olmasa kupaya uzanacak takımının elenmesine ağlardı. Hayır, ağlamadı. Hatta döndü daha kısa zaman önce gerginlik yaşadığı bizim teknik ekibi tebrik etti.

Beşiktaş son dakikada berabere kalıyorsa elbette hocanın da hatası vardır. Hoş, futbolda bulunacak en kolay şey hatadır zaten. Hele de söz konusu teknik direktörse. Sonsuz bir seçenek vardır çünkü, kenardan üç oyuncu maça girdiyse, geriye kalan dördü girmemiştir. “Ama o girseydi farklı olurdu!” infiali her zaman ortaya atılabilir. Dünkü maç için de “Oğuzhan çıktıktan sonra, neden takıma topla zaman kazandıracak, boş alanı kat edecek Kerim Frei girmedi?” denilebilir mesela, belki haklıyızdır da. Ama eğer Jones’a 92:30’de yapılan ve sahada iyi bir hakem olsaydı değil, “sahada bir hakem olmasaydı, mahalle maçı kurallarıyla Konyasporluların ‘faul yaptık’ diye oyunu bırakacağı” anda düdük çalsaydı, Beşiktaş maçı almış ve o göz yaşları dökülmeyecekti. Üstelik, son dakikada o şekilde yapılan bir harekete faul çalmak, Süper Lig’in her köşesinde, her maçında görülen bir klasikken…

Bilic’in gözyaşı döktüğü fotoğrafı gören her Beşiktaşlı kahrolmuştur. Ancak o resme daha da dikkatli bakıldığı zaman, aksine mutlu olunması gereken bir detay var. Beşiktaş’ın derdine, çoğu Beşiktaşlıdan daha da üzülen bir teknik direktör var orada. En az hayal kırıklığı, üzüntü ve yaşadığı gerginlik kadar, Beşiktaş’ı en gerçeğinden sahiplenmesinin de bir sonucuydu o fotoğraf. Gözyaşıyla çelikten bir kalkan çekmişti farkında olmadan, o haldeyken kendini saklamaya çalışarak. Beşiktaş ayağa kalkacaksa, kendisini bu kadar sahiplenen bir hocasıyla, sportif direktörüyle bunu başaracak.  

Saha içinde dönersek, Beşiktaş sezonun en güzel golünü atmış olabilir.  Kapalı savunma, “pas ver & boşa hareketlen” eylemiyle ancak bu kadar güzel aşılır ve bu kadar güzel bitirilirdi. O atağın kurgu yönetmeni Gökhan Töre, sahaya bir not bıraktı: “Üçe beşe bakmayın, bonservisimi alın ve gelin!” Öyle delici bir oyuncuyu, yabancı kontenjanını kullanarak bile almak zorken, Gökhan Töre 22 yaşında bir Türk. Üstelik alınmadığı anda, direkt rakiplerinden birine gidecek. Santrfora bonservisi elinde olan Gomis geliyor gibi gözüyor, zaten yüklü bonservis ödenecek başka bir mevki de kalmadı.
Yine bu maçın işaret ettiği şey; seneye artık İsmail Köybaşı sol beke yazılabilir. Djalma karşısında çaresiz hallere düşmüş gözükebilir, ama gün geçtikçe iyiye gideceğini belli ediyor. Bu durumda sağ beke, yerinin adımı olan “fark yaratacak” bir yabancı alınabilir. Atiba Hutchinson, her bölgenin hakkını veriyor ama her bölgede de, topu ayağına aldığı zaman pek ezber bozamıyor. İdeal bir +2 oyuncusu. Zaten Jermaine Jones, 5 maça daha çıkıp, sıkı bir sezon öncesi kampı da geçirdiği anda formasını ilk 11 duvarına çiviyle çakacak.

Franco – Dany ikilisinden en azından biri, hava toplarına güçlü çıkabilen bir stoper olsaydı; Konyaspor baskısı o kadar etkin olmayabilirdi. Beşiktaş’ın vites düşürdüğü anda savunmasında kendisini ayakta tutacak güçlü bir fiziğe, lider bir karaktere ihtiyacı var. Zaten Önder Özen başta olmak üzere Beşiktaş’ın saha içi gözleri de bunun farkında. Akıllıca geçirilmiş bir transfer dönemi, yeni stat, çok değil biraz da adalet… Bilic’in gözyaşlarını farklı duygularla dökeceği günler için…

Evet, Elinde Sihirli Değneği Var: Diego Simeone



Takımda öyle bir kopukluk var ki, birileri sahaya girip sağ beklerini kaçırsa kimse fark etmeyecek… Reyes, mahallenin topun sahibi aynı zamanda marka spor ayakkabısıyla etrafına hava saçan çocuk gibi; ayağına aldığı her topla keyfince hareket ediyor, takımın geri kalanları da “Benim neden topum yok, baba bana niye top almıyorsun!” diyor. Karşılarında değil Barcelona, o şehrin kaybeden tarafı Espanyol gelse dahi güle oynaya 4 atıyor. Tüm bu yaşananlar tarih değil ama bir miladın öncesi. Diego Simeone’nin görevi Manzano’dan henüz devralmadığı zamanlar…

İmzası kurumamış teknik direktörleri belki de kısa zamanda yargılamamak için her zaman şöyle bir söz kullanılır: “Elinde sihirli değneği yok.” Ama Diego Simeone’nin vardı… O takımı oradan alıp, aynı sezonun sonunda Avrupa Ligi şampiyonluğuna götürüşü, başka türlü açıklanamazdı. Üstelik ortaya koyduğu takım resmi, tesadüflerin çok uzağındaydı. Atletico Madrid, Simeone öncesindeki  en kötü özelliğini, en iyi özelliğine çevirmişti: Takım olmak! İşte bu yüzden; her devrimin radikal bir dokunuşla başlamasında olduğu gibi, ilk hamlesini o güne kadar “Onsuz olmaz” gözüyle bakılan Reyes’i topuyla birlikte evine göndermek olmuştu.

Onların kısa zamanda nasıl bir takım resmi çizdiği, daha İnönü’deki Beşiktaş maçından belliydi aslında. Alanı öyle kapatıyorlardı ki, Beşiktaş’ın pozisyon bulabilmesi için hazırlık paslarını atarken bile “ince, yaratıcı paslara” yönelmek zorundaydı. Arkalarındaki kale de, Dolmabahçe de, hatta boğaz da güvendeydi… Bu kadar kısa zamanda bunu başarmak, aslında bir başka teknik direktörlük klişesinin daha sonu demekti: Teknik direktörlerin takıma etkisi, söylenildiği gibi yüzde 7’lerin çok ötesinde, hatta belki de yüzde 100’dü.

Bir zamanlar Inter forması giyiyorken, Old Trafford’da oynanan Şampiyonlar Ligi maçında “sayılmayan en güzel gollerden” birini atmıştı Simeone… İğne atsan yere düşmeyecek kadar kalabalık ceza sahasında, uçarak kafayı vurmuştu ancak topun dışardan geldiği gerekçesiyle gol iptal edilmişti. Teknik direktörlük döneminde de tıpkı gözünü sakınmadan kafayı vurduğu o pozisyondaki gibi “imkansızı” deniyor. Önce Real Madrid – Barcelona egemenliğine karşı durdu, şimdi de Şampiyonlar Ligi kupasına ciddi anlamda çok yaklaştı. Diego Simeone, hayal etmesini bilen her insan için muhteşem bir kılavuz…

Krallıkta Sınıf Atlama Zamanı: Ciro Immobile




2006 Dünya Kupası’nda bir grup maçı. “Pek iyi durumda değiller ama İtalya, İtalya’dır be!” iç sesiyle favoriler arasında gösterilen Gök Mavililer’e Çek Cumhuriyeti karşısında kazanmak için Materazzi’nin golü yetecekken, Filippo Inzaghi son dakikalarda attığı golle galibiyetin üstüne beton döküyor. Gol sevinci tabi ki her zamanki gibi coşkulu… Sanki Materazzi’nin golü hiç yaşanmamış da onun son dakika golüyle maç kazanılmış gibi. TRT’de yorum yapan ağabeyimiz durur mu, patlatıyor cevabı: “Yahu bu kadar sevinecek ne var?”

En başta Filippo Inzagi gerçeği var. Adamın yaşama amacıydı gol atmak… Ama zaten Dünya Kupası’nda gol attıktan sonra sevinmek için Inzaghi olmaya da gerek yoktu. Dünya Kupası’ydı orası! 6-1’lik maçta Kamerun’un tek golünü atan 42’lik Roger Milla’ya da mı “Ne seviniyorsun dayı?” deseydik; ardında bıraktığı kırılması güç rekora bakmadan? Ancak her şeyden de öte, bu İtalyan santrforlara gol atmak ayrı bir yakışıyordu. “Postacı mektubu adrese bırakırken seviniyor mu kardeşim?” diyen Balotelli hariç… O yüzden, mavili formanın altında yine “güzel sevinerek” golün hakkını verecek, moda tabirle “golcü gibi bir golcü” gerek. “Prandelli beni iyi tanır!” diyen Ciro Immobile olabilir mi? Kesinlikle!

Aslında 24 yaşındaki golcü, biraz geç açılmış gibi gözükse de yüzünü erken gösteren bir yetenekti. Juventus formasıyla Alessandro Del Piero’nun yerine oyuna girdiğinde, henüz 18 yaşındaydı. Ancak daha sonra Juve’nin usta birliği için dağıtıma gönderdiği onlarca genç isminden biri oldu. Ne şanslıydı ki rotası, Zdenek Zeman’ın elleri olacaktı. Zeman, belki hiçbir zaman mantıklı düşünen bir kulübün ideal hocası olamadı ama bir özelliği vardı ki, yıllarca farklı emsallerle sabitti: O, genç yeteneklerin aşığıydı ve hele de ofansif oyuncuysa, biraz da potansiyeli varsa parlamaması için hiçbir neden yoktu. Ciro Immobile de bunu yaptı, 28 golle kral oldu. Bir Zeman kuralına riayet ederek ligin en çok golünü yiyip ama uzak ara en çok golünü atarak üst lige çıkan şanlı Pescara’nın üç özel yeteneğinden biriydi: Diğerleri, Lorenzco Insigne ve Marco Verratti.

Juventus, sonraki sezon harıl harıl santrfor arayışında olmasına rağmen Immobile’nin yüzüne pek bakmadı. 2.75 milyon Euro karşılığında co-owner anlaşmasıyla haklarının yarısını Genoa’ya sattı. Ciro, artık Serie A’da forma giyecekti ama biraz buruklaşmış hevesleriyle… Sezonu sadece 5 golle kapattığında herkes “Onu parlatan Zeman’dı, abartılmış oyuncu” gibi düşünmeye başlamış olsa da; aslında o sistemsizliğin dibine vurmuş Genoa’nın kurbanlarından biriydi. Juve, aynı miktar karşılığında Genoa’nın haklarını geri aldı ve aynı gün ezeli rakibi Torino’ya sattı. Sağına sezonun en formda oyuncularından biri olacak olan Alessio Cerci’yi alan Ciro Immobile’nin yeniden doğuşu böyle başladı. Ve o, bugünlerde krallığını Serie A’da da ilan etmeye çok yakın.

Attığı 17 golle, Tevez’in sadece bir gol gerisinde ikinci sırada olan Ciro Immobile’in en önemli özelliği, sayıdan da belli olacağı üzere gol vuruşları. Açısı, topun geliş yönü, şiddeti ne olursa olsun çerçevenin tehlikeli bölgelerine ateş ediyor. Evet, son Roma maçında topun gelişine ancak Van Persie’nin sol ayağına yakışacak bir voleyle cevap veren Immbile için bu tabir en uygunu: Ateş etmek! Ayağının içiyle bile sert plaseler göndermeye başarabilen bir oyuncu. Ancak sadece “golü koklarım, önüme düşen topa yapıştırırım” gibi bir Mario Jardel modelinden ibaret değil. Bazen o şansını kendisi yaratıyor, rakibiyle birebir kaldığında adam eksiltmeyi çok iyi becerdiği oluyor. Bunun en büyük şahidi, Milan’ın krizden dolayı bir türlü kurtulamadığı kadrolu stoperi Bonera. San Siro’daki maçta Immobile sağ alt köşeyi bulmadan önce kendisine attığı feyk sonrası oyundan düşmemiş, direkt olarak stadı terk eylemişti…

“Her gün kendime ‘Bugün neyi farklı yapmalıyım’ diye soruyorum” demişti bir keresinde. Gelişime açık bir oyuncu olduğu sadece cv’sinden değil, ağzından dökülen cümlelerle de belli oluyordu. Arsenal’in kendisini ciddi şekilde takip ettiği söyleniyor ki bu yeni bir şey de değil aslında. O henüz Serie B’deki sıçrayışını yapmadan önce de Londra scoutlarının ağına takılmıştı. Ancak bu Dünya Kupası’nda sonra “Ciro Immobile” demek, Avrupa turnesinden sonra Luis Figo’yu beğenip gelen Selim Soydan – Şadan Kalkavan ikilisinin scouting’iyle örtüşebilir.


Blog arşivinden: Juventus'un Çocuğu Ciro Immobile (Aralık 2011)








Olcay’ın İki Golü



Hayır, Chamberlain’in yerine Gibbs’i oyundan atan hakem değil bu başlığı atan, o duruma sonra geleceğim.

Beşiktaş’ın 11’ine baktığımızda, Vedat abinin (Okyar) meşhur sözü kulaklarda çınlıyordu: “Öyle bir hücum hattı ki, topu kucaklarına versen beş metre götüremezler!” Aslında ikinci devredeki bir çok maçta aynı sorun yaşandı. Beşiktaş’ın çözüm üreten oyuncu zaten sınırlıyken, eldekiler de sakattı. Ayrıca Jermaine Jones’un iyi oyuncu olduğu kesin, şu sıralar pek hazır gözükmese de. Ancak forma giydiği maçlarda çoğunlukla “zorunluluktan” forvet arkasında oynaması, Beşiktaş’ın transferde bir öncelik hatası yaptığına işaret ediyor. Hali hazırda, Oğuzhan da tam olarak o mevkinin adamı değilken; ikinci devreyi kurtaracak transfer bir Pablo Batalla modelinden geçiyordu. Hatta Aaron Hunt devre arası, Jones gelecek sezonki ortasahayı derinleştirmek adına yazın gelseydi, daha ideal bir sıralama olurdu.

Uzaktan şut, kenar orta ve serseri topları kovalama… Pozisyon kısırlığı çeken takımların sarılması gereken üç etken. İlk gol, üçüncü seçenekle geldi. Ki Olcay Şahan, olmadık zamanda gol atma uzmanıdır zaten. Hele de Sinan Bolat’ın yaptığı gibi “tek vuruşla gol atma” imkânı verilirse… Ancak Olcay’ın diğer golü daha güzeldi. Hani tabelada Oğuzhan’ın golü gibi gözüken… Orada Olcay’ın yaptıkları, kelimenin tam anlamıyla “derslik”. Yetenekli sınırlı olanların özel oyuncu olma rehberi gibi. Faydalı koşmak! Şekillerle anlatalım…


 Atağın başlangıç noktasında pası Oğuzhan’a veren Olcay durmayacak…
Oğuzhan’ın normal şartlarda şut açısı kapalı, çünkü önünde Kayserisporlu bir savunmacı var. Ancak bekliyor, çünkü Olcay durmuyor…
Olcay, yaptığı koşuyla Oğuzhan’ın önündeki savunmacıyı yanına çekti. Böylelikle Oğuzhan çok net bir şut açısı buldu. Yani, gizliden gizliyi bu golü de aslınca Olcay attı!

Ve İsmail Köybaşı… Yine gol atan adamı ilk tebrik eden olmak için coşkuyla depara kalktı, tıpkı eski günlerindeki gibi… Ama sadece o değildi eski günlerini andıran. Ani refleksleriyle atakları başlamadan durdurduğu oldu, hatta onları karşı atağa çeviren… Bazen de topla çıktı, hani Mustafa Denizli’nin o yeteneğine istinaden kendisini sol forvet oynattığı günlerindeki gibi. Harika bir performans mıydı? Hayır. Ama solda bir “sol bek” vardı. Zaten Beşiktaş’ın asıl ihtiyacı olan sağ beke bir yabancı yazabilmesi için, soluna işini yapan birini atması yeterli. İsmail de o umudu verdi. Hoş geldin çocuk…

5 Nisan 2014 / Beşiktaş 2-1 Kayserispor
Related Posts with Thumbnails